Κριτική ταινίας: Finding Dory - Ψάχνοντας την Ντόρι

 

Θεωρώ ότι είναι απαραίτητο να ξεκινήσω αυτή τη κριτική ξεκαθαρίζοντας ότι, αντίθετα με τη πλειοψηφία που συμπεριλαμβάνει το Finding Nemo μεταξύ των “κλασσικών” αριστουργημάτων κινουμένων σχεδίων, προσωπικά εκείνη η ταινία με είχε αφήσει απογοητευμένο, αναλογικά με τις προσδοκίες που μου είχε δημιουργήσει τότε το Monsters Inc που είχε βγει λίγο νωρίτερα, και ποτέ δε τη θεώρησα κάτι περισσότερο από απλά καλή, με αποτέλεσμα στα 13 χρόνια που μεσολάβησαν, να μη νοιώσω ποτέ την ανάγκη να τη ξαναδώ. Έτσι, η πρεμιέρα του Finding Dory δε μπορώ να πω ότι μου προκάλεσε κάτι περισσότερο από απλή περιέργεια και όπως αποδείχτηκε, οι περιορισμένες προσδοκίες αποδείχτηκαν ευεργετικές για τη θέαση.

 

Βρισκόμαστε ένα χρόνο μετά τα γεγονότα της πρώτης ταινίας, με τον Marlin, την Dory και τον Nemo να έχουν πλάσει μια ιδιόρρυθμη οικογένεια, έχοντας όμως συνεχώς το φόβο ότι η ξεχασιάρα Dory μπορεί οποιαδήποτε στιγμή να χαθεί στον ωκεανό. Η χαρά εκείνης, από την άλλη, είναι μεγάλη που έχει επιτέλους μια οικογένεια. Αυτή η χαρά ενεργοποιεί αναμνήσεις από τη πραγματική της οικογένεια, με την Dory να θυμάται ότι κάπου, κάποτε, άφησε πίσω δυο γονείς, τους οποίους τώρα θέλει να βρει. Η περιπέτειά της την οδηγεί σε ένα Ινστιτούτο Θαλάσσιας Ζωής, όπου με τη βοήθεια ενός γκρινιάρικου χταποδιού θα προσπαθήσει να τους εντοπίσει, κάτι που φυσικά θα αποδειχθεί ιδιαίτερα δύσκολη υπόθεση.

 

Το γεγονός ότι μεσολάβησαν 13 χρόνια από τη πρώτη ταινία, και ότι τα ηνία της κρατάει και πάλι ο Andrew Stanton μας έδιναν ελπίδες ότι το Finding Dory θα ήταν ένα πραγματικά εμπνευσμένο sequel και όχι μια αρπαχτή. Δυστυχώς, τα πρώτα του λεπτά, μας τρόμαξαν, με τη ταινία να μοιάζει μια επανάληψη της πρώτης, με τα ίδια αστεία και ακριβώς την ίδια κεντρική πλοκή. Για καλή μας τύχη όμως, ο Stanton φρόντισε οι ομοιότητες να είναι ακριβώς τόσες όσες, ώστε να προσφέρουν μια δυνατή σύνδεση με το Nemo αλλά ταυτόχρονα να είναι γεμάτο φρέσκες ιδέες και ενδιαφέροντες νέους χαρακτήρες.

 

Δύο είναι τα σημαντικότερα παράπονα που μπορεί κάποιος να προσάψει στο Finding Dory,  η υπερβολή με τα αστεία που περιστρέφονται γύρω από την αμνησία της Dory, τα οποία πέφτουν βροχή και ελάχιστα από τα οποία είναι πραγματικά αστεία, και ο τεχνικός τομέας, που θέλοντας να μείνει πιστός στο πρωτότυπο, το παράκανε και μοιάζει ξεπερασμένος, γεγονός που γίνεται ακόμα πιο έντονο από το φιλμάκι Piper που προβλήθηκε πριν τη ταινία και ήταν ένα πραγματικό οπτικό αριστούργημα.

Οι άσσοι στο μανίκι του Stanton είναι πολλοί, με τις περιπέτειες των ηρώων μας στο ινστιτούτο να είναι ευφάνταστες, αστείες, και κυρίως γεμάτες ευαισθησία. Η συγκίνηση παίζει και πάλι σημαντικό ρόλο, και η Pixar για μια ακόμη φορά φροντίζει να μας βουρκώσει.

 

Προσπερνώντας μια σύγκριση μεταξύ των δύο ταινιών, το Finding Dory είναι μια εξαιρετικά ευχάριστη, ευαίσθητη, γλυκιά ταινία που θα απολαύσει ο θεατής κάθε ηλικίας.

6/10

 

 

Αλέξανδρος Κυριαζής