Review: Blackhat

Όπως και οι περισσότεροι μεγάλοι σκηνοθέτες, έτσι και ο Michael Mann  μπήκε στη ζωή μου εκεί γύρω στην αλλαγή της χιλιετίας, έτσι μπορώ να πω ότι δεν έχω εντρυφήσει ιδιαίτερα στο έργο του μιας και από τις ταινίες που γύρισε το προηγούμενο αιώνα έχω δει μονάδα το -εκπληκτικό- Heat. Κρίνοντας από τις τελευταίες τρεις του όμως, τα Collateral, Miami Vice και Public Enemies  δηλαδή, το ιδιαίτερο στυλ κινηματογράφησής του δεν μπορώ ότι με έλκυσε ποτέ ιδιαίτερα. Η εξαετής αποχή, με εξαίρεση το αδικοχαμένο τηλεοπτικό Luck, έκανε πολλούς να πιστέψουν ότι ο Mann, έχοντας πατήσει τα 70 πια, ίσως αποσύρθηκε από την ενεργό δράση. Δυστυχώς, η νέα του ταινία Blackhat μας κάνει να νοιώθουμε ότι θα έπρεπε τελικά όντως να έχει βγει στη σύνταξη…

 Blackhat

Μια δυσλειτουργία σε μια αντλία ενός πυρηνικού εργοστασίου της Κίνας προκαλεί μεγάλη έκρηξη και σχεδόν ταυτόχρονα, η τιμή της σόγιας στο αμερικάνικο χρηματιστήριο εκτοξεύεται σε δυσθεώρητα επίπεδα. Και τα δύο, εκ πρώτης ματιάς άσχετα γεγονότα, αποτελούν μέρος μιας κυβερνοεπίθεσης ενός αγνώστου χάκερ. Οι μυστικές υπηρεσίες των δύο χωρών αποφασίζουν να συνεργαστούν για να αντιμετωπίσουν το κοινό εχθρό. Για να τα καταφέρουν όμως, αναγκάζονται να ζητήσουν τη βοήθεια του Nick Hathaway, ενός χάκερ που βρίσκεται στη φυλακή λόγω μιας μεγάλης τραπεζικής απάτης, ο οποίος όμως γνωρίζει καλύτερα από το καθένα πώς να εντοπίσει τον υπεύθυνο, αφού ήταν αυτός που έγραψε τον κώδικα που χρησιμοποίησε τώρα ο άγνωστος για τις επιθέσεις του.

 Blackhat

Από τα trailers, το Blackhat  μας είχε παρουσιαστεί ως μία, ασυνήθιστα για το σκηνοθέτη, έντονη περιπέτεια δράσης. Πρώτο τεράστιο φάουλ, αφού το Blackhat οριακά μπορεί να χαρακτηριστεί ως ταινία δράσης,   με τις σκηνές να είναι ελάχιστες και ιδιαίτερα προχειρογυρισμένες.

 Blackhat

Ο ψαρωτικός, ψαγμένος και πιασάρικος τίτλος μας είχε προετοιμάσει για ένα καλοδουλεμένο σενάριο που θα καταπιανόταν με το θέμα του χάκινγκ και συγκεκριμένα του κακόβουλου χάκινγκ, στα πραγματικά του επίπεδα. Δεύτερο τεράστιο φάουλ, αφού το Blackhat  είναι ακόμα μία ταινία στην οποία βλέπουμε τους πρωταγωνιστές να ρίχνουν μια γρήγορη ματιά -ευτυχώς όχι πάντα- σε μία οθόνη γεμάτη αλαμπουρνέζικα, να εντοπίζουν αμέσως το “καλά” κρυμμένο μυστικό τους, κατόπιν να πληκτρολογούν μανιασμένα και στο τέλος να τους έρχεται η άσχετη φλασιά που φέρνει τη λύση.

 Blackhat

Με λίγα λόγια, ιδιαίτερα το σενάριο αλλά και η σκηνοθεσία είναι σε τραγικά επίπεδα.   Γελοιωδέστατοι διάλογοι, κεντρικό στόρυ επιτηδευμένα και αχρείαστα μπερδεμένο, γεμάτο τρύπες μεγαλύτερες από εκείνη του Κούβελα για το Μετρό Θεσσαλονίκης. Κουρασμένη και ανέμπνευστη σκηνοθεσία, αργοί ρυθμοί, κακογυρισμένες και ελάχιστες σκηνές δράσης, με μοναδικό ελαφρυντικό τα κάποια, πολύ λίγα χαρακτηριστικά πλάνα που μας θύμιζαν λίγο τον παλιό καλό Mann.

Δε σας φτάνουν αυτά; Πολύ κακές ερμηνείες  από όλους τους πρωταγωνιστές που μοιάζουν σα να διαβάζουν απλά τα λόγια τους χωρίς να έχουν οποιαδήποτε οδηγία από το σκηνοθέτη, κάκιστη χρήση μουσικής αλλά και ηχητικών εφέ, ειδικά για μια παραγωγή αυτού του βεληνεκούς.

Το μοναδικό στοιχείο που κάνει το Blackhat να είναι τελικά καλύτερο του συνόλου των χαρακτηριστικών του είναι ότι ήταν τόσο χάλια που πολύ συχνά καταντούσε τραγελαφικό  και μας γλίτωνε από το κόπο να το κοιτάξουμε ακόμα πιο προσεκτικά. Μείνετε μακριά…

4/10

Αλέξανδρος Κυριαζής

Απο το Καλαμαριάς Δρώμενα Για το City Portal Salute Salonica